Friday, March 21, 2008

ေတေလတစ္ေကာင္ရဲ႕ ပစၥလကၡတ္ေႏြ

ေျခာက္ႏွစ္လံုးလံုး

ငါေမွ်ာ္တလင့္္လင့္ ၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ ၾကယ္ကေလး

ဖန္ကြဲစေတြရဲ႕ ခၽြင္ကနဲ က်ကြဲသံနဲ႔အတူ

မတ္လရဲ႕ မျပည့္တျပည့္လေရာင္ေအာက္မွာ

ညင္ညင္သာသာ တပ္ဆုတ္သြားပံုက

ငါ့ဘ၀တစ္ခုလံုးထက္ လွတယ္။


“ခြင့္လႊတ္ေပးပါ”ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးတစ္လံုး

ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ပစ္ခ်လိုက္တဲ့ အသံ

ငါ့ရင္မွာ ပဲ့တင္ထပ္လို႔ မဆံုုးေတာ့ဘူး။


အခ်စ္က

ဘ၀ကို မျဖစ္စေလာက္ေလးပဲ နမ္း႐ႈိက္တယ္

အစြဲအလမ္းကို တက္မက္သူတို႔ရဲ႕ အစဥ္အလာအတိုင္း

ငိုသံကို အျပင္မထြက္ေအာင္ က်ိတ္မ်ိဳခဲ့ရ

အ႐ႈံးအျမတ္ကို မတြက္ခ်က္တတ္ေပမယ့္

ႏွလံုးသားခမ်ာ နလံထဖို႔ အခ်ိန္အေတာ္ ယူရအံုးမယ္။


အဆံုးသတ္မွာ

မင္းလဲ မမွားသလို

ငါလဲ လြမ္းလို႔ လြမ္းဆဲပါပဲ။


အခ်စ္ကို ငတ္မြတ္ၿပီး

ေငြေၾကးကို မသိမ္းသြင္းတတ္တဲ့သူဟာ

ကန္းေနတဲ့ ေတေလေပါ့။


အမွတ္တမဲ့ျဖင့္ ထြက္ခြါသြားခဲ့ပါ

ေၾကေၾကကြဲကြဲ ငါက်န္ခဲ့ပါရေစ။


အလြမ္းမွာ ထုထည္႐ွိၿပီးသား လူက

ေ၀းကြာျခင္းကို ဘာလို႔ လက္မခံရဲရမွာလဲ

ေန႔ေန႔ညည ေဆးလိ္ပ္တစ္လိပ္လို ေလာင္ကၽြမ္းအခ်စ္ကို

ဖြာ႐ႈိက္ေနပါရေစ။


ပင့္သက္တစ္ခ်က္ ႐ႈိက္တိုင္း

ရင္မွာ ျမွားတစ္ခ်က္ စူးပါေစ

ေ၀ဒနာဟာ အေဖာ္ဆိုရင္

ဒီေကာင့္ ႐ွင္သန္မႈဟာ အေမွာင္ည တစ္ညေပါ့။


ပ်ံသန္းသြားပါ

ေ႐ႊေရာင္တလဲ့လဲ့ အနာဂတ္တစ္ခုဆီ

ရဲရဲေတာက္ ပ်ံသန္းသြားခဲ့ပါ

နင့္ေတာင္ပံတစ္စံုနဲ႔ မလံုေလာက္ခဲ့ရင္

ငါ့ခြင့္လႊတ္ျခင္းကိုလဲ ႏႈတ္ယူသြားပါအံုး

မနာက်င္ မခံစားတတ္တဲ့ ရင္ခြင္တစ္ခုပဲ

ေရာ္႐ြက္တစ္႐ြက္လို ငါ့ဆီ ေခၽြခ်ထားခဲ့ပါ။


ၿပီးဆံုးသြားၿပီ

ၿပီးဆံုးသြားၿပီလို႔

ေျခာက္လွန္႔တတ္တဲ့ တေစၦတစ္ေကာင္နဲ႔ ငါ

ေန၀င္ရီတေရာမွာ တဖက္ကမ္းခတ္

အလြမ္းနဲ႔ ေမွာ္ေအာင္ပါရေစ။


ခ်စ္ေသာ မိမိလြင္ေရ

ငါ့ညီမေလးေရ

အလြမ္းက မအ္ိပ္စက္တတ္ဘူးကြဲ႕။


ခ်ိဳၿမိန္ေသာ လမ္းမွာ

ဆာေလာင္ေနေသာ အနမ္းကို ႐ွာေတြ႕ႏိုင္ပါေစ။


ဘ၀က ခါးတယ္ကြဲ႕

ထမင္းလုတ္က အခ်စ္ကို အႏုၾကမ္းစီးႏိိုိင္တယ္ကြဲ႕

သိမ္ငယ္မႈနဲ႔ စီးေနတဲ့ ျမစ္ကို

ဘ၀ရဲ႕ ေတးတစ္ပုဒ္ အျဖစ္

ငါေငးလိုက္ပါတယ္။


ဒီဘ၀ထဲ

မဆံုတဲ့ အခ်စ္နဲ႔ အဖန္တရာ

လြဲရပါလို၏ အ႐ွင္ဘုရား။


အေသးအမႊား ပြင့္ခဲ့တဲ့ ေန႔ရက္ေလးကအစ

တယုတယ ကိုင္တြယ္ခဲ့တဲ့ လက္ဖ၀ါးႏုကေလးအဆံုး

အားလံုးကို မိုးအျဖစ္ ႐ြာသြန္းလိုက္ပါရဲ႕

ငါ့ပါးျပင္ထက္မွာ။


ခ်စ္ေသာ မိမိလြင္ေရ

ဘ၀ကူးမေကာင္းတဲ့ ခ်စ္ျခင္းကို

ဒီမွာပဲ ႐ႈိုက္႐ႈိက္နင့္နင့္ ငိုလိုက္ၾကအံုးစုိ႔

ကမၻာေျမဟာ

ငါတို႔ မ်က္ရည္ေတြကိုေတာ့ ၾကည္ျဖဴပါလိမ့္မယ္။


ၿပီးဆံုးသြားၿပီလို႔

ငါ့ကိုယ္ငါ ေျပာေတာင္ မယံုေတာ့ဘူူး

အခ်စ္ဆိုတာ ဓားထက္ထက္တစ္ေခ်ာင္းပဲလားကြယ္။


အို…တိုက္ခတ္လာေသာ ေလေျပ

အလြမ္းျဖင့္ ေမႊးျမေသာ အရပ္ဆီ

ငါ့အား သယ္ေဆာင္ခဲ့ပါေလ

အခ်စ္ေၾကာင့္ ကြဲ႐ွေနေသာ ႏွလံုးသားျဖင့္

သင့္အား ပူေဇာ္ပါအံ့။


အို…လႈိုင္းျဖင့္ ယစ္မူးေနေသာ ပင္လယ္

သင့္ရဲ႕ အဆံုးအစ မထင္ေသာ သိမ္းပိုက္မႈ၌

ငါ့ ဂူသခ်ိ ၤဳင္းကို ျမဳတ္ႏွံခြင့္ျပဳပါ

ေသြးသားျဖင့္ အတိၿပီးေသာ ပင့္သက္တို႔ျဖင့္

သင့္ လွ်ိဳ႕၀ွက္နက္နဲမႈကို ပို၍ နက္ေမွာင္ေစအံ့။


ဤေတေလသည္

ပစၥကၡတ္ဘံုမွ မလြတ္ေျမာက္ႏိုင္ေသာ သားေကာင္ ျဖစ္ပါ၏

ထြက္ေပါက္တို႔ျဖင့္ ၾကည္လင္ေနေသာ စမ္းေခ်ာင္းေလးနေဘး

အပူခိုးတို႔ျဖင့္ ဖံုးေသာ စိ္တ္အား ေဆးေၾကာခြင့္ ျပဳပါ။


အလြမ္း၏ တြန္သံျဖင့္

အေဖာ္မဲ့ ဥၾသငွက္တို႔အား ေတးသီခြင့္ျပဳပါ

ေႏြ၏ ပူေလာင္ျခင္းသည္

ငါ့ ႏွလံုးသား၏ အ႐ွိန္ေၾကာင့္ တြန္႔လိမ္ေနဘိ၏။


ခ်စ္ခဲ့ရပါေသာ

ငါ့ မိမိလြင္ေရ

တကိုယ္ေကာင္းဆန္ဆန္ အလြမ္းေတြနဲ႔

ငါ့ခ်စ္ျခင္းကို အဆိပ္ခတ္လိုက္ပါၿပီ

ကာလ႐ွည္လ်ားေသာ တေန႔ေန႔

နားလည္မႈနဲ႔ ဖံုးပိတ္ထားတဲ့ ငါ့အုတ္ဂူကို ဖြင့္ပါ

ခြင့္လႊတ္ျခင္းနဲ႔ ျပာလဲ့ေနတဲ့ ပန္းတပြင့္

နင့္ဆံၿမိတ္မွာ ပန္ဖို႔ ငါ့အလြမ္းေတြ ပ်ိဳးထားခဲ့တယ္။


ယေန႔မွ စ၍

အေမွာင္ျဖင့္အတိၿပီးေသာ ေႏြလည္ေခါင္၌

ငါ့အာ့ ဆက္ၿပီး ေမွာင္ခြင့္ျပဳပါေတာ့။


ေနမြန္းသင္

၂၁.၀၃.၀၈

2 comments:

ေကာင္းကင္ကို said...

ကဗ်ာဖတ္ျပီး လြမ္းသြားတယ္ဗွာ။

ChIr0N said...

ေကာင္းတယ္ဗ်ာ။ သိပ္ေကာင္းတယ္။ ဒီထက္ ပိုမေျပာတတ္လို႔ဗ်ဳိ႕။