ဒဏ္ရာကို
ဒဏ္ရာလို နာက်င္ခြင့္ မရတဲ့
အဲဲဒီအရပ္ကို
“နာဂစ္” ၀င္ေရာက္လာတယ္။
ေသြး ေခၽြး မ်က္ရည္
အမိုးမဲ့ အကာမဲ့ အိမ္
ခိုကိုးရာမဲ့ ေလျပင္းမွာ ေရအဆင္းမွာ
ဖိတ္စင္ ေလလြင့္ ေၾကမြ
အပိုင္းပိုင္းျပတ္သစ္ပင္လို
ဘ၀ေတြ။
မ်က္ရည္နဲ႔ မလံုေလာက္ေတာ့ဘူး
သံေ၀ဂနဲ႔ ၀န္မမွ်ေတာ့ဘူး
ေသာက ပရိေဒ၀ ဥပယာသ
ငိုသံေတြဟာ ပြဲေတာ္ႀကီးတခုလို
ေလသံ မိုးသံ ၿပိဳလဲသံေတြေနာက္
သန္းေပါင္းမ်ားစြာ
မီးေတာက္ေတြလို ဘ၀ေတြဟာ အဆူ။
“နာဂစ္”ဟာ
ငါတို႔ ေက်ာကို ေတ့ထားတဲ့ စနစ္တစ္ခုလို
႐ိုင္း႐ိုင္းစိုင္းစိုင္း
မ႐ွိမဲ့႐ွိမဲ့ အ၀တ္အစားကို ခၽြတ္ယူသြားတယ္
မ၀တ၀ ဆန္အိုးကို ႐ိုက္ခြဲသြားတယ္
ႏူရာ၀ဲစြဲ လဲရာသူခိုးေထာင္း
ဘ၀နင္းျပားေတြရဲ႕ ျပားခ်ပ္ခ်ပ္ရင္ကို
မိုးေရမွာ ေပါေလာေမ်ာေစဖို႔
နာဂစ္ ၀င္လာတယ္။
နာဂစ္ဟာ
ခါးမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ သတၱဳအပိုင္းအစ တစ္ခုလို
အၾကင္နာတရား မ႐ွိတတ္ဘူး
ငတ္ျပတ္ စုတ္ပဲ့ေနတဲ့ ဘ၀အေသေတြအေပၚ
စာနာနားလည္ဖို႔ အသိဉာဏ္မ႐ွိဘူး
နာဂစ္ဟာ
ငိုစရာ ခိုကိုးရာမဲ့နဲ႔ မလံုၿခံဳမႈေတြကို
အ႐ိုးေတြနဲ႔ အတင္းအဓမၼဖံုးဖိဖို႔
နာက်င္စရာကို
နာက်င္စရာလို႔ ထုတ္ေျပာခြင့္မရတဲ့
အဲဒီအရပ္ဆီ
နာဂစ္ ၀င္လာတယ္။
(မုန္တိုင္းဒဏ္ခံရတဲ့ မိသားစုတစ္ခုလို ၀မ္းနည္းမႈနဲ႔ နာက်င္မႈကို က်ေနာ္ ၿပိဳင္တူခံစားေနရပါတယ္)
ေနမြန္းသင္
၀၇.၀၅.၀၈
Wednesday, May 7, 2008
နာဂစ္
Sunday, April 27, 2008
သကၠရာဇ္အခ်ိဳးအေကြ႕ႏွင့္ ရထား
အခ်ိဳးအေကြ႕မွာ
အေရာင္တလဲ့လဲ့ ေတာက္ေနတဲ့ ေမတၱာတရားကို ေတြ႕တယ္။
အေမွာင္နဲ႔ ထုဆစ္ထားတဲ့ လမ္းမေပၚ
အစိမ္းတစုိစို ေသြးစက္ေတြ မေျခာက္ေသးဘူး
အခ်ိဳးအေကြ႕မွာ
ေအာ္သံေတြနဲ႔ ယက္ဖြဲ႕ထားတဲ့ နာရီတစ္လံုးေတြ႕တယ္။
သမိုင္းဟာ ရထားတစ္စင္းလို
အေကာင္းနဲ႔ အဆိုးကို သယ္ယူရစၿမဲ
ဘူတာေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခုေပါ့။
အေ႐ွ႕မွာ
အ႐ွိန္နဲ႔ ေတာက္ေနတဲ့ သံလမ္းကို ေတြ႕လား
ေသြးေခၽြးနဲ႔ ရင္းရတဲ့ အလုပ္ဆိုတာ
သစ္ပင္ေလးတစ္ပင္ စိုက္သလို မလြယ္ကူေပဘူး
အခုမပြင့္လည္း ေရေလာင္းရင္း ေပါင္းသင္ရင္း
ရာသီကို ေစာင့္အံုးေပါ့
သကၠရာဇ္တစ္ခုကို ေသြးေႂကြးအျဖစ္ ခ်န္ထားဖို႔
ဟန္ခ်က္ညီညီ
လည္ေနတဲ့ ဘီးကို အ႐ွိန္မေလ်ာ့လိုက္နဲ႔။
ေနမြန္းသင္
၂၇.၀၄.၀၈
Sunday, April 20, 2008
တေစၦ
အေမွာင္နဲ႔ အသားတက်
သူ႔ကိုယ္သူ မျမင္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ ယစ္မူးမႈနဲ႔
ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္လံုးလံုး ကပ္ၿငိဂ်ိဳးထ
တဂ်စ္ဂ်စ္ ျမည္ေနတဲ့ အာေခါင္ျခစ္သံနဲ႔
ေဟာင္းေလာင္းပြင့္ေနတဲ့ အစာအိမ္ေတြကို
အသားစိမ္းတံုး တစ္တံုးလို အရသာခံ ကၽြတ္ကၽြတ္ကိုက္၀ါးေနပံု
“ဘယ္လက္ျဖင့္ ေသြးခြက္ကို ကိုင္၍
ညာလက္ျဖင့္ မ်က္ရည္ကို ညႇစ္ယူေသာက္ၿမိဳအံ့”
ဒီေန႔ေခတ္ရဲ႕ အကုသိုလ္အေမႊးအမွ်င္အထူဆံုးသတၱ၀ါ
ေန၀င္ၿဖိဳးဖ် ေမွာင္က်က် အရိပ္မွာ
မေသမ႐ွင္ တံစို႔ထိုးကင္ထားတဲ့ “ေျမပံု”ေပၚ
မိန္႔မိန္႔ႀကီးထိုင္ေနတယ္
တေစၦ။ ။
ေနမြန္းသင္
၂၀.၀၄.၀၈
Wednesday, April 16, 2008
တစ္ေယာက္တည္းက်တဲ့ သႀကၤန္
စိတ္ခ်ဥ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔
အခန္းေ႐ွ႕ လာရပ္တဲ့ သႀကၤန္ကို
ခြက္ေစာင္းနဲ႔ ခုတ္မိေတာ့မယ္
ပူလြယ္ကၽြမ္းလြယ္ ခပ္ေဆြးေဆြး ေနရာတခုဆီမွာ။
တူးပို႔ တူးပို႔ ၾကား႐ံုနဲ႔
စိတ္တလွပ္လွပ္ ျမဴးလို႔ ႂကြလို႔
ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ေအာင္း၀င္ေနတဲ့ အၫိႇဳ႕ဓာတ္လဲ
ေရစက္ေရေပါက္ေတြ ဆာတယ္။
ပ်င္းေျခာက္ေျခာက္
ေဆးလိပ္ပဲ နင္းကန္ဖြာ
မုန္႔လံုးေရေပၚလဲ မစားရဘူး
ေရစိုအပ်ိဳေတြလည္း မေငးရဘူး
ပိေတာက္ပြင့္ေတြ ဆာတယ္။
တစ္ေယာက္တည္း
သႀကၤန္ကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္
ေလွာင္ကန္ထဲက ငါးေတြရဲ႕ ေျဖေဆးတစ္ခြက္
ငတ္ျပတ္ေနတဲ့ အေပ်ာ္ေတြရဲ႕ ထြက္ေပါက္တစ္ေပါက္
ယဥ္ေက်းမႈမ်က္ရည္ေတြရဲ႕ ကပြဲတစ္ပြဲ
ငါ…အသက္ တစ္ႏွစ္ ႀကီးၿပီလား
တကယ္ မရလိုက္တဲ့ အႏွစ္ တႏွစ္ကိုပဲ ဆာတယ္…။
ေနမြန္းသင္
၁၆.၀၄.၀၈
Friday, April 11, 2008
ဖုန္း
တံခါးကို ပိတ္ထားေပမယ့္
နားကို ပိတ္မထားတတ္ေတာ့ ခက္တယ္
တကိုယ္ေရ မြန္းက်ပ္ေလွာင္ပိတ္လာတဲ့အခါမ်ား
နားတစ္စံုကို မြတ္မြတ္သိပ္သိပ္ နမ္းပစ္လိုက္ရမွ
စကားလံုးေတြ ေရငတ္ေျပတဲ့ေရာဂါ။
အိတ္ကပ္ထဲ၀င္ၿပီး
တက်စ္က်စ္ ကိုက္ခဲေနတဲ့အသံကိုေတာင္
မုန္းလို႔ နာလို႔ မရဘူး
ေခတ္ေရစီးကိုက ရပ္လိုက္တာနဲ႔ လဲၿပိဳသြားႏိုင္တဲ့အ႐ွိန္။
သိမ္ငယ္မႈေတြကို ပထုတ္ပစ္ဖို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္
လူေ႐ွ႕သူေ႐ွ႕ ထုတ္ႂကြားဖို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္
စကၠန္႔လိုက္ ေ႐ြ႕ေနတဲ့ အံ့မခန္းမႈေတြကို ေထာက္လွန္းဖို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္
ဒီေန႔ေခတ္မွာေတာ့ တကယ့္အေရးပါတဲ့အရာ။
ကူးလူးဆက္ဆံမႈဆိုတာ
ဂဏန္းေလး ဆယ္လံုးက်က္မွတ္ထား႐ံုနဲ႔
ကမၻာႀကီးတပတ္ လမ္းသလားလို႔ ရႏိုင္တဲ့အျဖစ္
ဒါ…ဒီေန႔ေခတ္ရဲ႕ မိလႅာက်ံဳးသမားေတြေတာင္ ရေနၾကတဲ့ အခြင့္အေရး။
ခင္ဗ်ားေရာ
ေန၀င္တာကို ေနာက္ကေန လိုက္ၾကည့္ေနရတဲ့ ေရာဂါကို ခံစားခဲ့ဖူးလား
ဒိုင္ႏိုေဆာေတြ မ်ိဳးျပဳန္းတဲ့ေခတ္မွာ
က်ေနာ့္ ေမေမေနတယ္
ေ၀းကတည္းက
စကားမေျပာရတာ ရက္ေပါင္းႏွစ္ရာ့တစ္ဆယ္။
ေနမြန္းသင္
၁၁.၀၄.၀၈
Friday, March 28, 2008
ကဗ်ာဆရာ ေတာေမွာက္ျခင္း
ျဖစ္ႏိုင္ရင္
ေသနတ္ ပစ္သလို တဒိုင္းဒိုင္း
ကဗ်ာကို ပစ္ထုတ္လိုက္ခ်င္ရဲ႕
ေရးစရာက ေသာင္းေျခာက္ေထာင္
စိတ္နဲ႔ၿငိတဲ့ စကားလံုးက လက္တဆစ္
အဘိဓမၼာက ခပ္ပါးပါး
ေန႔ကို ညကို ေခါင္းပန္းလွန္ရင္း
မၿပိဳတဲ့ မိုးနဲ႔ ဆက္ၿပီး႐ြာ
စိတၱဇပဲ
အဓိပၸါယ္ငတ္ေနတဲ့ စကားလံုးေတြပဲ
တေန႔ေန႔
ဒေရာေသာပါး လွိမ့္ဆင္းလာတဲ့ ေတာင္က်ေရမွာ
သားေကာင္ကို ပစ္ဖမ္းဖို႔ အာ႐ံုတခ်ိန္ခ်ိန္နဲ႔
ဘာကို ေရးခ်လိုက္ရမွာလဲ
ငါေရးသမွ် ကဗ်ာျဖစ္ခဲ့ရင္
ငါေရးသမွ် ကဗ်ာမဟုတ္ေတာ့ဘူး
ဆိုၿပီး…
ဒဏ္ရာဗရပြဖြက္ထားတဲ့ မုဆိုး
အိမ္ျပန္ခဲ့ၿပီ။
ေနမြန္းသင္
၂၈.၀၃.၀၈
Friday, March 21, 2008
ေတေလတစ္ေကာင္ရဲ႕ ပစၥလကၡတ္ေႏြ
ေျခာက္ႏွစ္လံုးလံုး
ငါေမွ်ာ္တလင့္္လင့္ ၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ ၾကယ္ကေလး
ဖန္ကြဲစေတြရဲ႕ ခၽြင္ကနဲ က်ကြဲသံနဲ႔အတူ
မတ္လရဲ႕ မျပည့္တျပည့္လေရာင္ေအာက္မွာ
ညင္ညင္သာသာ တပ္ဆုတ္သြားပံုက
ငါ့ဘ၀တစ္ခုလံုးထက္ လွတယ္။
“ခြင့္လႊတ္ေပးပါ”ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးတစ္လံုး
ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ပစ္ခ်လိုက္တဲ့ အသံ
ငါ့ရင္မွာ ပဲ့တင္ထပ္လို႔ မဆံုုးေတာ့ဘူး။
အခ်စ္က
ဘ၀ကို မျဖစ္စေလာက္ေလးပဲ နမ္း႐ႈိက္တယ္
အစြဲအလမ္းကို တက္မက္သူတို႔ရဲ႕ အစဥ္အလာအတိုင္း
ငိုသံကို အျပင္မထြက္ေအာင္ က်ိတ္မ်ိဳခဲ့ရ
အ႐ႈံးအျမတ္ကို မတြက္ခ်က္တတ္ေပမယ့္
ႏွလံုးသားခမ်ာ နလံထဖို႔ အခ်ိန္အေတာ္ ယူရအံုးမယ္။
အဆံုးသတ္မွာ
မင္းလဲ မမွားသလို
ငါလဲ လြမ္းလို႔ လြမ္းဆဲပါပဲ။
အခ်စ္ကို ငတ္မြတ္ၿပီး
ေငြေၾကးကို မသိမ္းသြင္းတတ္တဲ့သူဟာ
ကန္းေနတဲ့ ေတေလေပါ့။
အမွတ္တမဲ့ျဖင့္ ထြက္ခြါသြားခဲ့ပါ
ေၾကေၾကကြဲကြဲ ငါက်န္ခဲ့ပါရေစ။
အလြမ္းမွာ ထုထည္႐ွိၿပီးသား လူက
ေ၀းကြာျခင္းကို ဘာလို႔ လက္မခံရဲရမွာလဲ
ေန႔ေန႔ညည ေဆးလိ္ပ္တစ္လိပ္လို ေလာင္ကၽြမ္းအခ်စ္ကို
ဖြာ႐ႈိက္ေနပါရေစ။
ပင့္သက္တစ္ခ်က္ ႐ႈိက္တိုင္း
ရင္မွာ ျမွားတစ္ခ်က္ စူးပါေစ
ေ၀ဒနာဟာ အေဖာ္ဆိုရင္
ဒီေကာင့္ ႐ွင္သန္မႈဟာ အေမွာင္ည တစ္ညေပါ့။
ပ်ံသန္းသြားပါ
ေ႐ႊေရာင္တလဲ့လဲ့ အနာဂတ္တစ္ခုဆီ
ရဲရဲေတာက္ ပ်ံသန္းသြားခဲ့ပါ
နင့္ေတာင္ပံတစ္စံုနဲ႔ မလံုေလာက္ခဲ့ရင္
ငါ့ခြင့္လႊတ္ျခင္းကိုလဲ ႏႈတ္ယူသြားပါအံုး
မနာက်င္ မခံစားတတ္တဲ့ ရင္ခြင္တစ္ခုပဲ
ေရာ္႐ြက္တစ္႐ြက္လို ငါ့ဆီ ေခၽြခ်ထားခဲ့ပါ။
ၿပီးဆံုးသြားၿပီ
ၿပီးဆံုးသြားၿပီလို႔
ေျခာက္လွန္႔တတ္တဲ့ တေစၦတစ္ေကာင္နဲ႔ ငါ
ေန၀င္ရီတေရာမွာ တဖက္ကမ္းခတ္
အလြမ္းနဲ႔ ေမွာ္ေအာင္ပါရေစ။
ခ်စ္ေသာ မိမိလြင္ေရ
ငါ့ညီမေလးေရ
အလြမ္းက မအ္ိပ္စက္တတ္ဘူးကြဲ႕။
ခ်ိဳၿမိန္ေသာ လမ္းမွာ
ဆာေလာင္ေနေသာ အနမ္းကို ႐ွာေတြ႕ႏိုင္ပါေစ။
ဘ၀က ခါးတယ္ကြဲ႕
ထမင္းလုတ္က အခ်စ္ကို အႏုၾကမ္းစီးႏိိုိင္တယ္ကြဲ႕
သိမ္ငယ္မႈနဲ႔ စီးေနတဲ့ ျမစ္ကို
ဘ၀ရဲ႕ ေတးတစ္ပုဒ္ အျဖစ္
ငါေငးလိုက္ပါတယ္။
ဒီဘ၀ထဲ
မဆံုတဲ့ အခ်စ္နဲ႔ အဖန္တရာ
လြဲရပါလို၏ အ႐ွင္ဘုရား။
အေသးအမႊား ပြင့္ခဲ့တဲ့ ေန႔ရက္ေလးကအစ
တယုတယ ကိုင္တြယ္ခဲ့တဲ့ လက္ဖ၀ါးႏုကေလးအဆံုး
အားလံုးကို မိုးအျဖစ္ ႐ြာသြန္းလိုက္ပါရဲ႕
ငါ့ပါးျပင္ထက္မွာ။
ခ်စ္ေသာ မိမိလြင္ေရ
ဘ၀ကူးမေကာင္းတဲ့ ခ်စ္ျခင္းကို
ဒီမွာပဲ ႐ႈိုက္႐ႈိက္နင့္နင့္ ငိုလိုက္ၾကအံုးစုိ႔
ကမၻာေျမဟာ
ငါတို႔ မ်က္ရည္ေတြကိုေတာ့ ၾကည္ျဖဴပါလိမ့္မယ္။
ၿပီးဆံုးသြားၿပီလို႔
ငါ့ကိုယ္ငါ ေျပာေတာင္ မယံုေတာ့ဘူူး
အခ်စ္ဆိုတာ ဓားထက္ထက္တစ္ေခ်ာင္းပဲလားကြယ္။
အို…တိုက္ခတ္လာေသာ ေလေျပ
အလြမ္းျဖင့္ ေမႊးျမေသာ အရပ္ဆီ
ငါ့အား သယ္ေဆာင္ခဲ့ပါေလ
အခ်စ္ေၾကာင့္ ကြဲ႐ွေနေသာ ႏွလံုးသားျဖင့္
သင့္အား ပူေဇာ္ပါအံ့။
အို…လႈိုင္းျဖင့္ ယစ္မူးေနေသာ ပင္လယ္
သင့္ရဲ႕ အဆံုးအစ မထင္ေသာ သိမ္းပိုက္မႈ၌
ငါ့ ဂူသခ်ိ ၤဳင္းကို ျမဳတ္ႏွံခြင့္ျပဳပါ
ေသြးသားျဖင့္ အတိၿပီးေသာ ပင့္သက္တို႔ျဖင့္
သင့္ လွ်ိဳ႕၀ွက္နက္နဲမႈကို ပို၍ နက္ေမွာင္ေစအံ့။
ဤေတေလသည္
ပစၥကၡတ္ဘံုမွ မလြတ္ေျမာက္ႏိုင္ေသာ သားေကာင္ ျဖစ္ပါ၏
ထြက္ေပါက္တို႔ျဖင့္ ၾကည္လင္ေနေသာ စမ္းေခ်ာင္းေလးနေဘး
အပူခိုးတို႔ျဖင့္ ဖံုးေသာ စိ္တ္အား ေဆးေၾကာခြင့္ ျပဳပါ။
အလြမ္း၏ တြန္သံျဖင့္
အေဖာ္မဲ့ ဥၾသငွက္တို႔အား ေတးသီခြင့္ျပဳပါ
ေႏြ၏ ပူေလာင္ျခင္းသည္
ငါ့ ႏွလံုးသား၏ အ႐ွိန္ေၾကာင့္ တြန္႔လိမ္ေနဘိ၏။
ခ်စ္ခဲ့ရပါေသာ
ငါ့ မိမိလြင္ေရ
တကိုယ္ေကာင္းဆန္ဆန္ အလြမ္းေတြနဲ႔
ငါ့ခ်စ္ျခင္းကို အဆိပ္ခတ္လိုက္ပါၿပီ
ကာလ႐ွည္လ်ားေသာ တေန႔ေန႔
နားလည္မႈနဲ႔ ဖံုးပိတ္ထားတဲ့ ငါ့အုတ္ဂူကို ဖြင့္ပါ
ခြင့္လႊတ္ျခင္းနဲ႔ ျပာလဲ့ေနတဲ့ ပန္းတပြင့္
နင့္ဆံၿမိတ္မွာ ပန္ဖို႔ ငါ့အလြမ္းေတြ ပ်ိဳးထားခဲ့တယ္။
ယေန႔မွ စ၍
အေမွာင္ျဖင့္အတိၿပီးေသာ ေႏြလည္ေခါင္၌
ငါ့အာ့ ဆက္ၿပီး ေမွာင္ခြင့္ျပဳပါေတာ့။
ေနမြန္းသင္
၂၁.၀၃.၀၈
Saturday, March 15, 2008
သူလိုကိုယ္လိုမ်ားႏွင့္ စကားမ်ားျခင္း
မ်က္ရည္ေပါက္ေပါက္က်ေနတဲ့ ၿမိဳ႕ကို
ဘယ္လိုစိတ္နဲ႔ ရယ္ျခင္းဖြဲ႕မလဲ
ႏွလံုးသား႐ွိသူတိုင္
ခံစားရသမွ် နာက်င္ဖူးလိမ့္မယ္။
ဗဟုယဥ္္ေက်းမႈကို ေတြးမိတိုင္း
အိပ္ေရးမ၀တဲ့ ဘ၀ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမလဲ
ဒီမွာ
လူဟာ လူလို အသက္႐ွင္ဖို႔
လူဟာ လူလို အသက္မ႐ွဴရဘူး
ထူးဆန္းေထြလာ ၿမိဳ႕ႀကီးထဲမွာ
စိတ္တေပါက္ လႊတ္ခ်လိုက္တိုင္း
ေသြးတစ္ေပါက္ ခါးသက္တယ္။
ေက်နပ္တတ္ရင္ေတာ့
သူလိုကိုယ္လို မ်က္ရည္က်လုိက္ပါ
နက္နက္နစ္ေအာင္ တူးတိုင္း
ဘ၀ဟာ ဆားမပါေတာ့ဘူး
အဆင္ေျပသလို ဆိုတာေတြနဲ႔
အခု ခင္ဗ်ား လြယ္ထားတဲ့ အဥခြံမွာ အကာခ်ည္းသက္သက္
စိတအနာဆိုတာ
က်င္လည္ရတဲ့ အေနအထားအလိုက္ အႏုအရင့္ကြဲမယ္။
ဆိုလိုတာ စကားအသစ္အဆန္းေတြ မဟုတ္ဘူး
ပစ္စလခတ္ ႐ြဲ႕ေနတဲ့ အေတြးကို
ပစ္စလခတ္ ေ႐ႊ႕ပစ္လိုက္ဖို႔ပဲ။
ေနမြန္းသင္
၁၅.၀၃.၀၈
Tuesday, March 11, 2008
ခရီးသြား
ကႏၲာရဆန္ဆန္
ၿမိဳ႕ေတြက ငါ့ကို ျဖတ္စီးသြားတယ္
႐ႈေမွ်ာ္ခင္းေတြ ေသြ႕ေျခာက္ေနတဲ့ အရပ္မွာ
ေက်ာက္တုံးတစ္တံုးလို ငါ
လြတ္က်ခဲ့…
ေၾကကြဲခဲ့…
မသိမ္းပိုက္ႏိုင္တဲ့ ေတာင္ကုန္းေလးကို
ရထားတစ္စီးလို စီးတုန္း
အ႐ြယ္ေတြ
ငွက္တစ္အုပ္လို အေ၀းကို ျဖတ္ပ်ံသြားတယ္
ေႏွာင္တဲ့ႀကိဳးနဲ႔
ေန၀င္ခ်ိန္ကိုပဲ လွလွပပ ေငးလိုက္ရေတာ့မလား…
ရင္တလွပ္လွပ္ဆာေနတဲ့ ေခ်ာင္းေကာေလးလို
ႏွစ္သိမ့္မႈကို မြတ္တသိပ္
အရပ္၀န္းတစ္ခုဆီ အေငးမွာ
မ်က္၀န္းေတြ ျမဴေတြ ဆိုင္းတယ္။
ေနမြန္းသင္
၁၁.၀၃.၀၈
Monday, December 31, 2007
ဒီဇင္ဘာ
တိတ္တဆိတ္
ပါးျပင္ကို ခိုးနမ္းသြားပံုက
ျပတင္းအဖြင့္မွာ အ႐ိုင္းဆန္ဆန္။
၀ိုးတ၀ါး
ေနေရာင္ကို ဖ်ားေယာင္းထားပံုကလဲ
အိမ္ေ၀းသူေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားကို
အလြမ္းနဲ႔ ျမွဴသလိုလို။
ေခါင္းေမာ့ၿပီး
ရနံ႔ကို ႐ွဴ႐ွိက္ၾကည့္ေတာ့ ေအးျမျမ
ဖမ္းဆုတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားတိုင္း
ခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ အ႐ိုးစိမ့္တဲ့အထိ
ေဒါသတႀကီး တုန္႔ျပန္တတ္တယ္။
ဒီဇင္ဘာ…
ေသြးေၾကာတစ္ဆံုး
က်င္စက္ေနတဲ့အထိ ေလာင္ကၽြမ္းအံုးမလား
မနာက်င္ရက္ဘူး
ခေလးငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕
ကုတ္ဖဲ့တတ္တဲ့ လက္ကေလးလို
ဒီအံု႔အံု႔ဆိုင္းဆိုင္း ေနထိုင္မႈေလးကိုပဲ
သိုသိုသိပ္သိပ္ ၾကည္ႏူးေနမိတယ္။
ေနမြန္းသင္
၃၁.၁၂.၀၇
Thursday, December 13, 2007
မၿငိမ္းေသာ ၿငိမ္း
ျပန္ေတြးလိုက္တိုင္း
မပြင့္တပြင့္ အၿပံဳးေလးကလြဲလို႔
မဟတဟ စကားေျပာဟန္ေလးကလြဲလို႔
အပိုမလြမ္းတတ္ေတာ့ဘူး။
ဘ၀မွာ ဘယ္ႏွစ္ခါ
အခ်စ္မွာ ဘယ္ႏွစ္ခါ
နာမည္ေလးတစ္လံုးနဲ႔ တ၀ဲလည္္လည္
အစေကာက္မိတိုင္း
က်ေပ်ာက္သြားတဲ့ ဓါတ္ပံုေဟာင္းေလးပဲ တသသ။
တကယ္ဆို
ေ၀းၿပီဆိုကတည္းက ဇတ္လမ္းက ၿပီးၿပီးသား
ေသတပန္ စိုက္ခဲ့တဲ့ ရင္ထဲမွာ
အဦးအစ ညွိခဲ့တဲ့ မီးေတာက္ေလးနဲ႔
ဒီေန႔ထိ
ၿငိွမ္းလို႔ မၿငိမ္းေသးဘူး။
ေနမြန္းသင္
၁၃.၁၂.၀၇
Monday, December 10, 2007
ေနထိုင္မတတ္သူ
ဒီေန႔ေတာ့
အေဆာင္ေ႐ွ႕က ျမက္ခင္းေလးနဲ႔
ဒီဇင္ဘာႏွင္းပြင့္ေတြအေၾကာင္းပဲ ေတြးေတာ့မယ္။
စိတ္ကို ဒံုးဒံုးခ်ၿပီး
လမ္းမတကာ ေရာက္ရာေပါက္ရာ
ကိုယ္နဲ႔စိတ္ကို လႊတ္ေက်ာင္းၾကည့္ေပမယ့္
ကားေရာင္စံုေတြ ျမင္ရတိုင္း
အေတြးမွာ…
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ဘ၀ေတြ ျမင္ရတိုင္း
အေတြးမွာ…
ေျပးေဆာ့ေနတဲ့ ကေလးေတြကို ျမင္ရတိုင္း
အေတြးမွာ…
ပဲ့တင္သံလို ႐ိုက္ခတ္လာတဲ့ အမိေျမဆီ
မတူညီတာေတြပဲ “စံ”တစ္ခုအျဖစ္ ၀င္ေရာက္လာတယ္
ဟူး…
မေတြးေတာ့ဘူးဆိုမွ
ေမာတယ္။
ေခတ္နဲ႔အညီ ေမ်ာပါေနတဲ့ စိတၱဇတစ္မ်ိဳးေပါ့
ေရဒီယိုနားေထာင္ရတာနဲ႔
သတင္းေတြ စံုစမ္းရတာနဲ႔
ဒီေရလို တက္လိုက္က်လိုက္
စိတ္ေတြ
တေန႔မွ အစာ၀တယ္လို႔ မ႐ွိဘူး။
ေနမြန္းသင္
၁၀.၁၂.၀၇
Thursday, December 6, 2007
မလြတ္ေျမာက္သူ
၀ဋ္နာကံနာ တစ္ခုပဲ
ဘယ္ေနရာမွ ေျပးမလြတ္ဘူး
ကိုယ္တူးတဲ့တြင္းနဲ႔ကိုယ္
စံုးစံုးျမဳတ္ေနတဲ့လမ္းရယ္
ေပါေလာေျမာေနတဲ့ အသိရယ္
လမသာတဲ့ညရယ္
ဘာကိုမွ အျပစ္မဆိုသာေတာ့
ေက်းဇူးတရားမွာ ေႏွာင္ဖြဲ႕
ဇာတိေမြးေျမနဲ႔ ေႏွာင္ဖြဲ႕
မကင္းရာမကင္းေၾကာင္းေတြနဲ႔
ၿမံဳးထဲကငါး
ေငြေၾကးဟာ ေဆးမျဖစ္ဘူး
ၾသဇာအာဏာဟာ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈ မျဖစ္ဘူး
မာေက်ာလာတဲ့ ႏွလံုးသားနဲ႔
ကၽြတ္ဆတ္လာတဲ့ စိတ္နဲ႔
ေန႔ေလာ ညေလာ
အာ႐ံုေတြ ေ၀၀ါးခဲ့။
တာ၀န္လား ေႏွာင္ႀကိဳးလား
လားရာ မေကာင္းတဲ့ ေနထိုင္မႈ
သူရဲေကာင္းမျဖစ္တဲ့ ေပးဆပ္မႈ
ဘာကိုတြယ္တာလို႔မွ မဟုတ္ဘဲ
ဒီေနရာက ေျပးမလြတ္ဘူး
တင္းထားတဲ့ စိတ္မ်ား
ဘယ္ေန႔မ်ား ေထာင္းခနဲ
ကိုယ္နဲ႔ စိတ္ မတြဲတဲ့ ေန႔မ်ား
ဘယ္အခါမ်ား ၀ုန္းကနဲ
လူသူမသိ
အ႐ွိန္နဲ႔ ေတာက္ေနတဲ့မီး
အဲဒီလမ္းကို ေ႐ြးၿပီး
အဲဒီလမ္းကို မေ႐ြးခ်င္ဘူး။
အဆံုးနဲ႔ အစဟာ တစ္ခုထဲပဲ
အခ်စ္နဲ႔ အမုန္းဟာ တစ္ဆက္ထဲပဲ
အခုၾကည့္
ခ်ည္ေႏွာင္ထားတဲ့ ႀကိဳးရဲ႕အဆံုးမွာ
လြတ္ေျမာက္မႈကို ဆက္ခ်ည္ထားအံုးမွာလား
ဒီအထိ
ဘ၀ဟာ ႀကိဳးလိုပါပဲ။ ။
ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ပုဂၢလိကခံစားမႈ သက္သက္ပါ။ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ အေျခအေနေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး မေတြးယူၾကဖို႔ အသိေပးျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
ေနမြန္းသင္
၀၆.၁၂.၀၇
Saturday, December 1, 2007
က်ံဳးသြင္းခံထားရတဲ့ ၿမိဳ႕
ေလးဖက္ေလးတန္
ေလွာင္ပိတ္ထားတဲ့ ေလထုထဲမွာ
အပ်က္မတစ္ေယာက္လို ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း
မုသာ၀ါဒေတြ လမ္းသလားေနတယ္။
တီဗြီေပၚမွာ
သတင္းစာေပၚမွာ
ေမွာင္လြန္းလို႔ ဘာမွ မျမင္ရဘူး။
ဂိတ္၀မွာ ေခြးစာေကၽြးေနတဲ့ ငနဲကိုမ်ား
“လူ႔အခြင့္အေရး”ဆိုၿပီး ပါးစပ္သြားမေဆာ့လိုက္နဲ႔
ျပႆနာက မေသးဘူး
အစြယ္႐ွိတဲ့ သတၱ၀ါေတြ ေသြးဆာေနတဲ့ေခတ္။
ေရတစ္ခြက္ ကပ္မိတာနဲ႔
ဆြမ္းတစ္နပ္ လွဴမိတာနဲ႔
တစ္သက္တစ္ကၽြန္းဆိုလဲ ေရာက္သြားႏိုင္ရဲ႕
ဥပေဒဟာ ေသနတ္ေျပာင္း၀မွာ ႐ွိတယ္
သယံဇာတေတြ ေပါသလို
မို္က္႐ူးရဲေတြလဲ ထြန္းကားတယ္။
ေမွာင္လြန္းလို႔
အိမ္ေ႐ွ႕မွာ ဖေယာင္းတုိင္ထြန္းမိသလား
ဒါလဲ အျပစ္တစ္ခုပဲ
ေစတီေျခရင္းမွာ
တစ္ခုခုကိုမ်ား ထုိင္ဆုေတာင္းမိသလား
ဒါလဲ ပုဒ္မတစ္ခုပဲ
စား၀တ္ေနေရး အဆင္မေျပလို႔
စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ လမ္းမေပၚထြက္ သီခ်င္းဆိုမိသလား
ဒါလဲ ပုန္ကန္မႈ တစ္ခုပဲ
ဘာပဲလုပ္လုပ္
ပုန္ကန္မႈမ်က္လံုးေတြနဲ႔ လြတ္တယ္လို႔ကို မ႐ွိဘူး
လူေတြကို ၾကည့္ပံု ျမင္ပံုက
သားသတ္ရံုက ႏြားေတြကို ၾကည့္သလို
ဘယ္ေန႔မွာ ဘယ္ေကာင္ကို အရင္ဆြဲရမလဲ
ဘယ္သူ႔ဦးေခါင္း မာမမာ
ဘယ္ေကာင့္စိတ္ဓတ္ ေပ်ာ့မေပ်ာ့
လက္တဲ့စမ္းလိုစမ္း
ဖမ္းခ်င္တုိင္းဖမ္း ရမ္းခ်င္တုိင္းရမ္းလို႔
ေမွာင္ပါတယ္ဆိုမွ
မ်ိဳးဆက္ႀကီးတစ္ခုလံုး တြင္းေအာင္းေကာင္ေတြျဖစ္ေအာင္
ယုတ္ယုတ္မာမာကို “က်ံဳးသြင္း”ခံေနရတဲ့အျဖစ္ပါ။
အမွန္ကို အမွန္အတိုင္းေျပာမလား
ပုန္ကန္မႈပဲ
အမွားကို အမွားလို႔ ဆိုမလား
ပုန္ကန္မႈပဲ
သင့္ဦးေခါင္းမွာ အဲဒါေတြ ေတြးမိသလား
သင္ဟာ သူပုန္ပဲ
သင့္မ်က္လံုးနဲ႔ ဒီကဗ်ာကို ဖတ္မိသလား
သင္ဟာ သူပုန္ပဲ
စကားလံုးအပိုင္းအစတစ္ခု
စာ႐ြက္အတိုအစေလးတစ္႐ြက္
ဒီလို ဒီလို သင္ခ်ေရးမိသလား
ဒါလဲ ပုန္ကန္မႈပဲ
ဘယ္လို က်င့္၀တ္နဲ႔မွ ေျပးမလြတ္ဘူး။
ျပည္သူေတြအၾကားမွာ
ဘယ္ေနရာ ၾကည့္ၾကည့္
ေနရာတိုင္းမွာ သူပုန္႐ွိတယ္တဲ့
ငါတို႔ဟာ လူငယ္ေတြပါ
သူပုန္လို႔ သမုတ္ခံရတယ္
ငါတို႔ဟာ ေသြးေအးသူေတြပါ
လူဆိုးေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္
ငါတို႔ဟာ ျပည္သူထဲက ျပည္သူေတြပါ
ငါတို႔ သူပုန္အၾကည့္ ၾကည့္ခံရတယ္
ငါတို႔က အဲဒါေတြကို မ႐ွာေဖြပါဘဲ
အဲဒါေတြဆီ ငါတို႔ကို အတင္းတြန္းပို႔လိုက္ၾကတယ္
ငါတို႔မွာ ေ႐ြးစရာ လမ္းမ႐ွိဘူး
ေခတ္က တြန္းပို႔တဲ့ဆီ ငါတို႔သြားၾကတယ္
ဦးေႏွာက္နဲ႔ ႏွလံုးသားနဲ႔ ခံစားမႈနဲ႔
ငါတို႔ နာက်င္မႈဟာ ငါတို႔ရဲ႕ လက္နက္ျဖစ္သလို
ငါတို႔ ယံုၾကည္မႈဟာ ငါတုိ႔ တရားျဖစ္ခဲ့။
ဟုတ္တယ္
ငါတို႔ဟာ သူပုန္ေတြပါ
အေမွာင္နဲ႔ မတည့္တဲ့ေရာဂါနဲ႔
ေနမတတ္ ထိုင္မတတ္ အလင္းကို ငတ္ေနတဲ့
အလင္းသူပုန္ေတြပဲျဖစ္တယ္။ ။
ေနမြန္းသင္
၀၁.၁၂.၀၇
Thursday, November 22, 2007
အလယ္စည္း
ေရာ္ဘာပင္ေတြကို
ဘ၀ရဲ႕ အခါးရည္တစ္ခြက္လို႔ ဖြဲ႔မယ္။
ဒီအခ်ိန္မွာ
ဘာနဲ႔ ခတ္ခတ္ မီးထပြင့္မွာပဲ
အဲဒီလို
ႏွလံုးသားကို နားလည္ေပးလိုက္တယ္။
အတြင္းစည္းထဲ စိတ္ကူးသံ အိုက္စပ္စပ္
ဘတ္စ္ကားေတြလိုပဲ
အဲဒီလို “ကမူး” မေရးခဲ့ဘူး။
ေတြးစရာ ႐ွိရင္
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေတြးပစ္လိုက္ဖို႔
အရိပ္က်ေနတဲ့ စံပယ္ပင္ေလးကို ငိုျပေနရတာနဲ႔
အနာက မက်က္ေတာ့ဘူး။
အေျခအေနအရ လက္မေထာင္လိုက္ေပမယ့္
ငိုက္စိုက္က်ေနတဲ့ ေခါင္းကို ဘယ္သူျမင္လဲ
ထိလြယ္က်လြယ္ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔
ဒီေခတ္ထဲ လြင့္က်လာတဲ့ ကံပါ။
ေခတ္ကထိုးႏွက္လိုက္တဲ့ ေဆးမွင္ေၾကာင္ေတြေပါ့
သူပုန္စိတ္က တစ္ျပားသားမွ မေလ်ာ့ေသးဘူး
ေမတၱာတရားကိုလဲ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္
ႀကီးေကာင္၀င္ေနတဲ့ စိတ္ကူးက
ဒီလိုပါ…
ဘာနဲ႔ ပြင့္ပြင့္
ပန္းစစ္ရင္ အေရာင္မေ႐ြးဘူး။ ။
ေနမြန္းသင္
၂၂.၁၁.၀၇
Tuesday, November 20, 2007
ျမစ္ကို အလ်ားလိုက္ ျဖတ္ကူးျခင္း
ဘ၀အေၾကာင္း လြမ္းရတာေလာက္
ဘယ္အရသာမွ ပိုမထိ႐ွဘူး။
ဟိုးအရင္တုန္းက
တစ္ေယာက္မ်က္၀န္း တစ္ေယာက္ဖတ္ၿပီး
တစ္ေယာက္အပူ တစ္ေယာက္လက္လႊဲယူၾက
တစ္ေယာက္ရင္ဘတ္ တစ္ေယာက္မီးကူးယူၾက
ငါတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ။
လူစံုရင္ ၀ိုင္းဖြဲ႔ဆိုတဲ့စကားက
ညလံုးေပါက္ ႐ြာမစဲတဲ့မိုး
တစ္ေယာက္အနာေဟာင္း တစ္ေယာက္ ဆြရင္း
တစ္ေယာက္အေပ်ာ္ တစ္ေယာက္ လုေသာက္ရင္း
ေဆးလိပ္တစ္တိုနဲ႔ အကုန္အာသာေျပၾက
လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္နဲ႔ အကုန္၀ၾက
ပစ္ပစ္ႏွစ္ႏွစ္ ဆဲဆိုသံကိုလဲ
ပ်က္လံုးတစ္ခုလို ေပါ့ပါးခဲ့ၾက
ငါတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ။
“ျပန္ဆံုရင္
ငါတို႔ ကဗ်ာေတြ စာအုပ္ထုတ္ရေအာင္”တဲ့
ထြက္သြားၾကတယ္
ေလးတြဲတြဲ ရထားအိုႀကီးေတြလို တစ္စင္းၿပီးတစ္စင္း။
“ျပန္ဆံုရင္
တစ္ေယာက္ဖိနပ္ တစ္ေယာက္ လဲစီးရေအာင္”တဲ့
ေ၀းသြားၾကတယ္
တိမ္စေတြကို တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္။
“ဘ၀ဆိုတာ ဒီလိုပါပဲကြာ”တဲ့
အဲဒီစကားလံုးေတြပဲ ထပ္ထပ္ ညည္းရင္း
ပင္လယ္နက္နက္ထဲ ျပဳတ္က်ခဲ့တဲ့ အပိုင္းအစေတြလို
ပရိေယသနအၾကားမွာ အသက္႐ွဴ၀႐ံုေလး
တစ္ေယာက္ေခၚသံ တစ္ေယာက္ ျပန္မထူးႏိုင္ခဲ့တာ
ဒီေန႔ထိပါပဲ...။
ေနမြန္းသင္
၂၀.၁၁.၀၇
Friday, November 16, 2007
ဂိလာနတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်င္ျခင္း
လြမ္းတာေတာင္
ေျဖာင့္ေျဖာင့္ မလြမ္းတတ္ေတာ့ဘူး
အတြင္းသားမွာ ငုတ္ေနတဲ့ ေညွာင့္က
လြမ္းစရာကို သြားသြားစူးတယ္။
အို႐ြယ္ေနတဲ့ အေမ့ကို လြမ္းသလို
ေျခာက္သေယာင္းေနတဲ့ ငါ့ေျမကိုလဲ
ငါလြမ္းမိတာပါပဲ
ကိုယ့္ေျမကိုယ့္အိမ္ကို ခ်စ္တဲ့စိတ္ကလြဲလို႔
ငါေျမဟာ သားရဲေပါတယ္ဆိုတာလဲ
သိခဲ့ပါရဲ႕
မေကာင္းတာက မေကာင္းတာေပါ့ေလ
ခ်စ္တာက ခ်စ္တာေပါ့
ငါ့ေျမကို ေရာက္ေအာင္ေတာ့ ျပန္ရမွာပဲ။
ၿမိဳ႕ျပအိမ္ရာေတြလို တန္းမတ္ေနတဲ့ အုန္းပင္တန္းနဲ႔
ငယ္ငယ္က ေရကူးေနက် ပင္လယ္ျပာျပာႀကီးနဲ႔
အိမ္ေ႐ွွွွွ႕က ေဘာလံုးကြင္း စိမ္းစိမ္းႀကီးနဲ႔
သားတေမွ်ာ္ေမွ်ာ္နဲ႔ အေမလဲ ႐ွိေသးတယ္ေလ
ေဆာ္လမြန္ငါးေတြလို ေရာက္ရာအရပ္ကေန
ငါျပန္ရအံုးမယ္။
၀ရန္တာမွာ
ေရနံဆီမီးခြက္ထြန္းၿပီး ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနတတ္တဲ့ အေမ့ဆီကို
ငါစာမေရးႏိုင္ေသးဘူး
ေဆာင္းတြင္းမွာ
မီးပံုေဘး စားခဲ့တဲ့ ထမင္းၾကမ္းနဲ႔ ငါးေျခာက္ဖုတ္ကို
ငါ မေမ့ႏုိင္ေသးဘူး
လျပည့္ညတိုင္း
ဘုရား၀င္းထဲမွာ ေယာင္လည္လည္ညေတြကို
ငါရင္ခုန္လို႔ မဆံုးေသးဘူး
ဘယ္လမ္းကပဲ ေရာက္ေရာက္
ငါျပန္မွ ျဖစ္မွာပါေလ။
ေတာသားလဲ ေတာသားအေလ်ာက္
လြမ္းစရာကလဲ ဒီေတာနဲ႔ ဒီေတာင္ရယ္
ဒီအခ်ိန္ဆို အေမ့လယ္မွာ ေကာက္သစ္ေပၚၿပီေပါ့
လေရာင္ေအာက္မွာ ေကာက္လႈိင္းထမ္းေနတဲ့ ငါ့အကိုရယ္
ၾကြက္သားေတြ ဖုထစ္ေနေပမယ့္
႐ုပ္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အိုစာေနၿပီေပါ့
ငါ့လိုပဲ
ညီအငယ္ေကာင္လဲ တုိင္းတပါးမွာ
အခုထိ ေသသလား ႐ွင္သလား မသိရေသးဘူး
ငါအိမ္ျပန္မွ ျဖစ္မွာပါေလ
ငါ့ေျမကို ငါခ်စ္သလို
ငါ့ေျမကေရာ ငါ့ကို ခ်စ္ပါ့အံုးမလား
လူကိုလူလို မၾကည့္တဲ့ဲ မ်က္လံုးေတြကလဲ ေပါပါဘိနဲ႔
မဲမဲျမင္ရာ ယုန္ထင္တဲ့ မုဆိုးေတြကလဲ ေပါပါဘိနဲ႔
ငါ့အိမ္ေရာ အရင္လို လံုမွ လံုၿခံဳပါ့အံုးမလား
အေမကေတာ့ ေမွ်ာ္ေနမွာပါေလ
ငါေရာက္ေအာင္ေတာ့ ျပန္ရမွာပဲ။
တန္ေဆာင္တုိင္ပြဲကို မျမင္ရတာလဲ ၾကာၿပီ
ညလံုးေပါက္ ဘုရားလွည္းဆြဲရင္း
ေကၽြးတာေတြ အကုန္စားတဲ့ ကေလးဘ၀ေတြ
ဘယ္လိုလုပ္ ေမ့လို႔ရမလဲ
မလြမ္းတာပဲ ေကာင္းပါတယ္ေလ
ငါ့အေမကို ငါခ်စ္သလို
ငါ့ေျမကို ငါခ်စ္ေနတာပဲ ေတာ္လွၿပီ
ေလသင့္တဲ့ တရာသီသီမွာေတာ့
ငါ့ပင္လယ္ျပာျပာနဲ႔ အုန္းပင္တန္းေလးကို
ျပန္ေတြ႔ေကာင္း ျပန္ေတြ႔ႏိုင္ပါရဲ႕ေလ
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းဟာ အလကားေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ေလာက္ပါဘူး။
အခုတစ္ေလာ
ေန၀င္ရင္ အိပ္တန္းျပန္တဲ့ ငွက္ေတြပဲ
ေငးေငးေနမိတယ္။ ။
ေနမြန္းသင္
၁၆.၁၁.၀၇
Wednesday, November 14, 2007
နာဖ်ားျခင္း
ေရခဲတုံး တစ္တံုးလို
ကိုယ့္ေအးစက္မႈနဲ႔ကိုယ္ အေငြ႔ပ်ံလို႔
ေနထိုင္မႈဟာ စပါးႀကီးေျမြတစ္ေကာင္လို ေအးတိေအးစက္
႐ုပ္ေတြ တစ္ထိုင္းထိုင္း စိတ္ေတြ တမိႈ္င္းမႈိင္း
အတြင္းသားမွာ ေလာင္တဲ့မီးက လြဲၿပီး
ႀကိဳးတစ္စလို ေခြက်ေနၿပီလား
ကိုယ့္သံသယနဲ႔
ငါ့ကိုယ္ငါ ျပန္ျပန္႐ႈိ႕တိုင္း
ေလာင္တဲ့မီးက မေရမရာ
ငါဟာ ဘယ္လို အမ်ိဳးအစားလဲ
ငါ့သံသယကိုလဲ ငါသံသယျဖစ္လို႔
ငါ့ျဖစ္တည္မႈကိုလဲ ငါမေက်မနပ္ျဖစ္လို႔
ငါ့စက္ဆုတ္မႈနဲ႔ ငါ့ကိုယ္ငါ ေအးခဲေနေတာ့တယ္။
ဆန္းေတာ့ဆန္းသား
ငါဟာ တစ္ခါတစ္ခါ သူရဲေကာင္းျဖစ္ခ်င္ၿပီး
က်႐ႈံးမွာကိုလဲ ေၾကာက္တတ္ေသးတယ္
ခုေတာ့ ငါဟာ ငါမဟုတ္တဲ့အတိုင္း
ငါ့ကိုယ္ငါ ေသးသိမ္တဲ့ မ်က္လံုးနဲ႔ ၾကည့္လို႔
ငါ့အတြင္းစိတ္ကို ငါကိုယ္တိုင္ ႐ြံ႐ွာလို႔
ခက္တာက
ငါ့ကိုယ္ငါလဲ ငါအစြဲက စြဲေနေသးေတာ့
မိုးကိုၿဖိဳၿပီး ေျမကိုလွန္မယ္ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ပဲ
ငါေအာင္းတဲ့တြင္းထဲကေန အျပင္မထြက္၀ံ့ေသးဘူး
ငါဟာ စိတ္ကူးယဥ္၀ါဒီလား
သံသယ၀ါဒီတစ္ေယာက္ေကာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား
ကမၼ၀ါဒီတစ္ေယာက္လဲ ျဖစ္ႏုိင္ေသးတာပဲ
ဘုရားမႀကိဳက္ နတ္မႀကိဳက္တဲ့ အလုပ္ေတြနဲ႔ ၀ဲလည္ရင္း
ငါ့လိ္ပ္ျပာနဲ႔ငါ ခြက္ပုန္းခုတ္ေနရတာ
ငါကိုယ္တိုင္က ငါမဟုတ္ေတာ့တဲ့အတိုင္း။
က်င့္သားရလာတာနဲ႔အမွ်
လူသားဟာ အေရခြံထူလာတတ္သလား
ဒါမွမဟုတ္ ငါတစ္ေယာက္ထဲကပဲ
ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး နာဖ်ားေနတာမ်ားလား
ငါ့နာဖ်ားျခင္းက ငါ့ကို တေျမ့ေျမ့ ကိုက္ခဲလို႔
ငါဟာ လူသားဆိုတာေတာ့့ ဟုတ္ပါရဲ႕
ငါဟာ လူသားစစ္စစ္ ျဖစ္ရဲ႕လားဆိုတဲ့ အေမးက်ေတာ့
ငါ့မွာ အေျဖမ႐ွိျပန္ဘူး
တကယ္ေတာ့
အဲဒီေမးခြန္းကို ေၾကာက္လို႔
ငါမေျဖတာလဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့
သံသရာဆိုတာ
မေျဖႏိုင္တဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခုရဲ႕ အစလို႔
အဲဒီလိုလဲ ဘုရားေဟာထားခဲ့တာပဲေလ
ငါ့အေမးကို ငါမေျဖႏုိင္တာမ်ား
ျပစ္တင္ရက္စရာ မ႐ွိပါဘူး။
အခုခ်ိန္အထိေတာ့
ငါ့နာဖ်ားျခင္းက ငါ့ကိုတစစ္စစ္ ကိုက္၀ါးေနတုန္းပဲ။ ။
ေနမြန္းသင္
၁၄.၁၁.၀၇
Sunday, November 11, 2007
ငါမမူးေသးဘူး
ငါ့အေရခြံကုိ လာမခၽြတ္နဲ႔
ေဟာဒီေခတ္ပ်က္ႀကီးထဲလူေတြ
႐ႊဲ႐ႊဲစုိေအာင္နစ္မြန္းေနတာ
ငါျမင္ႏူိင္ေသးတယ္
ငါမမူးေသးဘူး။
တေစၦလုိလုိ သရဲလုိလုိ
ငါ့အာရုံကုိ လာမေႏွာက္နဲ႔
ငါ့ေသြးေၾကာေတြ တဆတ္ဆတ္ခုန္ေနတာ
ခါးသီးမွဳနဲ႔ မ်က္လုံးေတြ တ၀င္း၀င္းေတာက္ေနၾကတာ
ငါသိေသးတယ္
ငါမမူးေသးဘူး။
ငါ့ဧရာ၀တီေရ
မင့္မ်က္ေရ တသြင္သြင္စီးေနတာကုိ
မင့္အလွဂုဏ္ကေလး သိမ္ငယ္ေနရတာကုိ
ငါျမင္ေနရတုန္းပါ
ငါမမူးေသးဘူး။
ခ်စ္လွစြာေသာ ဘ၀တူေတြေရ
မင္းအျပန္ကုိ ေညာင္ညိဳရိပ္က ေစာင့္ေနတုန္းပါ
မင္း၀င္သြားတဲ့ နံရံအျမင့္ႀကီးလဲ နီၿမဲနီေနတုန္းပါ
ဗေလာင္ဆူေနတဲ့ မိသားစုရင္ဘတ္ေတြကုိလဲ
ငါၾကားၿမဲၾကားေနရတုန္းပါ
ငါမမူးေသးဘူး။
ဘ၀ဆုိတာ
တုိက္ပြဲ၀င္ရင္း ခ်ဳိၿမိန္ေနတဲ့ အရသာတမ်ဳိးလုိ႔
အဲဒီလုိလဲ ငါအဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိႏူိင္ေသးရဲ႕
ဘယ္ေတာ့မွ
ဘယ္ေတာ့ - - - ဘယ္ေတာ့ - - - မွ
ေဟာဒီၿမိဳ႕ႀကီး မုိးမလင္းေသးသေ႐ြ႕
ငါ မူးကုိ မမူးေသးဘူး ။ ။
ေနမြန္းသင္
၁၁.၁၁.၀၇
ထီးဆုိင္ရဲ႕သီခ်င္းကုိခံစားမိရာမွ
ေပါက္ဖြားလာတဲ့ စကားလုံးအပုိင္းအစေတြပါ။
Friday, November 9, 2007
တကိုယ္ေရ
အိပ္လို ့မရဘူး
မ်က္လုံးကို ဇြတ္မွိတ္ၾကည့္ေတာ့
အလြမ္းေတြပဲ ရင္ထဲ က်လာတယ္
္
အခန္းမီးကို ျပန္ဖြင့္ေတာ့လည္း
အထီးက်န္မႈက သူစိမ္းလိုလို မိတ္ေဆြလိုလို
မထူးပါဘူး
ငုတ္တုတ္ထထိုင္ေနတာပဲ ေကာင္းပါတယ္
အေရွ ့ကနံရံကို အေငးမွာ
အိမ္ေျမာင္လည္း ငါ့လို တေကာင္တည္း
အိပ္လို ့မရဘူး
ေနမြန္းသင္
၀၉.၁၁.၀၇
